
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Czescy bohaterowie w języku i kulturze
Kontakt: Joanna Korbut
SOCJOLINGWISTYKA,
Tom 39 Nr 1 (2025): Socjolingwistyka
Abstrakt
Tekst koncentruje się wokół zagadnienia czeskich bohaterów oraz ich śladów w czeskiej kulturze i historii. Skąd się wzięli? Czy są nam potrzebni? Czy współcześni bohaterowie są realni czy może wykreowani? Czy znajdziemy ich ślady we współczesnej czeszczyźnie? To tylko niektóre z postawionych pytań. Rozważania dotyczą współczesnego języka czeskiego, odbicia w nim czeskich tradycji kulturowo-społecznych oraz funkcjonujących w przestrzeni publicznej (auto)stereotypów narodowych i ich definiowania w języku. Punktem wyjścia jest definicja bohatera i zwrócenie uwagi na jego wielokontekstowe i wieloaspektowe odniesienia. Przedstawione zostają sylwetki tych czeskich bohaterów, którzy na trwałe zapisali się w czeskiej tradycji, w potocznej świadomości stając się często uosobieniem cech stereotypowo przypisywanych Czechom oraz obiektem licznych odniesień językowych. Te ostatnie stanowią szczególny punkt zainteresowania przedstawianych rozważań. Zdecydowana większość zgromadzonych w pracy antroponimów odznacza się dużą aktywnością w tworzeniu nowych jednostek leksykalnych, szczególnie frazeologicznych. Przedstawione w pracy frazeologizmy są nie tylko ekspresywnym i plastycznym sposobem obrazowania i komentowania rzeczywistości, każda z utrwalonych w nich postaci jest ucieleśnieniem określonych typów i ról społecznych. Nowsze derywaty (tworzone od nazwisk/imion polityków, celebrytów, sportowców itp.) udowadniają nie tylko, jak bogata i kreatywna jest wyobraźnia współczesnych Czechów, ale przede wszystkim, jak bardzo zmienia się współczesne postrzeganie bohatera. W trakcie analizy wykazano, że przemiany cywilizacyjne i zmieniająca się sytuacja społeczna mają istotny wpływ na kształtowanie się koncepcji bohatera (jako zjawiska społeczno-kulturowego), który z postaci heroicznej, dokonującej wielkich czynów i godnej naśladowania, przekształca się w idola/celebrytę, łączącego w sobie elementy czeskiej tradycji oraz współczesności, będąc jednocześnie bardziej „produktem” nowoczesnej kultury konsumpcyjnej, specyficzną kreacją medialną niż prawdziwą indywidualnością.
Słowa kluczowe
- Bartkowski, J. (2018). Polska tradycja etosowa – różnorodność zdominowana przez romantyzm. W: J. Szomburg, M. Wandałowski (red.) Polskie etosy regionalne i ich znaczenie z perspektywy ogólnonarodowej (s. 47–51). Gdańsk: Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową. https://www.kongresobywatelski.pl/wp-content/uploads/2018/10/wis-82-polskie-etosy-regionalne-i-ich-znaczenie-z-perspektywy-ogolnonarodowej.pdf (dostęp: 03.12.2025 r.).
- Ciszewska, W. (2020). Supermen czeskiej kultury – Jára Cimrman. W: D. Rode, M. Składanek, M. Ożóg (red.), Sztuka ma znaczenie (s. 185–199). Łódź: Wydawnictwo UŁ.
- Chrzanowski, T. (1993). Obraz brata Czecha w sercu brata Lecha. Więź, 2, 117–123.
- Gierowski, P. (2018). Jára Cimrman, geniusz urojony? Kilka uwag o najwybitniejszym Czechu i czeskiej tożsamości narodowej. Bohemistyka, 4, 361–377.
- Holý, J. (2001). Malý český člověk a velký český národ. Národní identita a postkomunistická transformace společnosti. Praha: Sociologické nakladatelství.
- Jas, Radovanovič, D. (2016). Největší národní hrdinové? V anketě vedou Hus, Masaryk a Havel. https://temata.rozhlas.cz/nejvetsi-narodni-hrdinove-v-ankete-vedou-hus-masaryk-a-havel-8154240 (dostęp: 05.01.2025 r.).
- Korbut, J. (2022). Havlův guláš – czyli o nowych neologizmach motywowanych nazwiskami czeskich polityków (na materiale Czeszczyzny 2.0.). Studia Slavica, 26(1), 19–36.
- Kovařík, M. (2016). Czeski bohater narodowy, geniusz wielbiony przez tłumy. Dlaczego świat nie zna Járy Cimrmana? http://nj24.pl/czeski-bohater-narodowy-geniusz-wielbiony-przez-tlumy-dlaczego-swiat-nie-zna-jary-cimrmana/ (dostęp: 05.01.2025 r.).
- Labischová, D. (2013). Češi, Slováci a jejich sousedství: Identita – Stereotyp – Historické vědomí. Civilia, 4(2), 14–32.
- Měšťan, A. (1995). Czeski stereotyp Czechów a czeski stereotyp Polaków. W: T. Walas (red.), Narody i stereotypy (s. 35–42). Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury.
- Mętrak, M. (2012). Czeski Superman – popkulturowe adaptacje legendy miejskiej o Péráku. W: G.P. Bąbiak, J. Królak (red.), Polsko-czeskie tropy kulturalne w XX wieku (s. 193–212). Warszawa: Wydział Polonistyki UW.
- Molęda-Zdziech, M. (2013). Czas celebrytów. Mediatyzacja życia publicznego. Warszawa: Difin.
- Patočka, J. (1997). Kim są Czesi? Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury.
- Piela, A. (2015). Antroponimy jako komponenty związków frazeologicznych. Acta Universitatis Wratislaviensis, 3705, Język a Kultura, 25, 73–88.
- Sedlák, V. J. (1944). Nouze naučila Dalibora housti. Naše řeč, 28(8), 180–184.
- Szpunar, M. (2023). Gwiazda, idol czy celebryta? Hiperobecność muzyków popkulturowych. Transformacje, 1(116), 129–142. https://www.magdalenaszpunar.com/_publikacje/2023/Gwiazda_Szpunar.pdf (dostęp: 02.12.2025 r.).
- Škápíková, J., Petáková, H., Moravec, D. (2014). Kouká jako babinskej. https://dvojka.rozhlas.cz/kouka-jako-babinskej-7602619 (dostęp: 03.01.2025 r.).
- Tomanová, M. (2010). Názvy českých piv. Praca dyplomowa. https://dspace.cuni.cz/bitstream/handle/20.500.11956/32218/DPTX_2010_1_11410_0_76654_90434.pdf (dostęp: 26.01.2025 r.).
- Vico, G. (1966). Nauka nowa (tłum. T. Jakubowicz). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
- Veliká, A. (2011). Hrdina evropské lidové pohádky. Analýza textů z českých zemí, Slovenska, Německa a Rakouska s hlavní postavou Jan/Honza/Hans. Disertační práce. Brno: FF MU.
- Votruba, A. (2009). Václav Babinský – život loupežníka a loupežnická legenda. Praha: Libri.
- Zabłocki, M. (2019). To nie jest raj. Szkice o współczesnych Czechach. Gliwice: Helion.
- Źródła/Sources:
- Čermák, F. (red.) (2009). Slovník české frazeologie a idiomatiky. T. I–IV. Praha: Leda.
- Čeština 2.0 – Slovník, který tvoříte vy (cestina20.cz) (dostęp: 1–15.12.2025 r.).
- Flajšhans, V. (2013). Česká přísloví. Sbírka přísloví, průpovědí a pořekadel lidu českého v Čechách, na Moravě a v Slezsku. Olomouc: Univerzita Palackého.
- Havránek, B. (red.) (1960–1971). Slovník spisovného jazyka českého. T. I–IV. Praha: Academia.
- Kdo je kdo na našich bankovkách. Česká národní banka. https://www.cnb.cz/cs/bankovky-a-mince/bankovky/kdo-je-kdo-na-nasich-bankovkach/ (dostęp: 03.01.2025 r.).
- https://sjp.pwn.pl/slowniki/bohater.html (dostęp: 26.08.2025 r.).
- https://wsjp.pl/haslo/podglad/49275/bohater (dostęp: 26.08.2025 r.).
- Jirásek, A. (1989). Staré podania czeskie. Katowice: Wydawnictwo Śląsk.
- Ježková, A., Fučíková, R. (2010). Staré pověsti české a moravské. Praha: Albatros.
- Müllerová, A. (2010). Velká kniha přísloví. Praha: Plot.
- Největší Čech – iVysílání | Česká televize (ceskatelevize.cz) (dostęp: 12.08.2024 r.).
- Orłoś, T. Z., Hornik, J. (1996). Czesko-polski słownik skrzydlatych słów. Kraków: UNIVERSITAS.
- Sedláček, A. (1898). Sbírka pověstí historických lidu českého v Čechách, na Moravě i ve Slezsku. Praha: Ottovo nakladatelství. https://ndk.cz/view/uuid:a5c680c0-00a0-11dd-8e82-000d606f5dc6 (dostęp: 02.12.2025 r.).
- Zaorálek, J. (2001). Lidová rčení. Praha: Academia.
Referencje
Bartkowski, J. (2018). Polska tradycja etosowa – różnorodność zdominowana przez romantyzm. W: J. Szomburg, M. Wandałowski (red.) Polskie etosy regionalne i ich znaczenie z perspektywy ogólnonarodowej (s. 47–51). Gdańsk: Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową. https://www.kongresobywatelski.pl/wp-content/uploads/2018/10/wis-82-polskie-etosy-regionalne-i-ich-znaczenie-z-perspektywy-ogolnonarodowej.pdf (dostęp: 03.12.2025 r.).
Ciszewska, W. (2020). Supermen czeskiej kultury – Jára Cimrman. W: D. Rode, M. Składanek, M. Ożóg (red.), Sztuka ma znaczenie (s. 185–199). Łódź: Wydawnictwo UŁ.
Chrzanowski, T. (1993). Obraz brata Czecha w sercu brata Lecha. Więź, 2, 117–123.
Gierowski, P. (2018). Jára Cimrman, geniusz urojony? Kilka uwag o najwybitniejszym Czechu i czeskiej tożsamości narodowej. Bohemistyka, 4, 361–377.
Holý, J. (2001). Malý český člověk a velký český národ. Národní identita a postkomunistická transformace společnosti. Praha: Sociologické nakladatelství.
Jas, Radovanovič, D. (2016). Největší národní hrdinové? V anketě vedou Hus, Masaryk a Havel. https://temata.rozhlas.cz/nejvetsi-narodni-hrdinove-v-ankete-vedou-hus-masaryk-a-havel-8154240 (dostęp: 05.01.2025 r.).
Korbut, J. (2022). Havlův guláš – czyli o nowych neologizmach motywowanych nazwiskami czeskich polityków (na materiale Czeszczyzny 2.0.). Studia Slavica, 26(1), 19–36.
Kovařík, M. (2016). Czeski bohater narodowy, geniusz wielbiony przez tłumy. Dlaczego świat nie zna Járy Cimrmana? http://nj24.pl/czeski-bohater-narodowy-geniusz-wielbiony-przez-tlumy-dlaczego-swiat-nie-zna-jary-cimrmana/ (dostęp: 05.01.2025 r.).
Labischová, D. (2013). Češi, Slováci a jejich sousedství: Identita – Stereotyp – Historické vědomí. Civilia, 4(2), 14–32.
Měšťan, A. (1995). Czeski stereotyp Czechów a czeski stereotyp Polaków. W: T. Walas (red.), Narody i stereotypy (s. 35–42). Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury.
Mętrak, M. (2012). Czeski Superman – popkulturowe adaptacje legendy miejskiej o Péráku. W: G.P. Bąbiak, J. Królak (red.), Polsko-czeskie tropy kulturalne w XX wieku (s. 193–212). Warszawa: Wydział Polonistyki UW.
Molęda-Zdziech, M. (2013). Czas celebrytów. Mediatyzacja życia publicznego. Warszawa: Difin.
Patočka, J. (1997). Kim są Czesi? Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury.
Piela, A. (2015). Antroponimy jako komponenty związków frazeologicznych. Acta Universitatis Wratislaviensis, 3705, Język a Kultura, 25, 73–88.
Sedlák, V. J. (1944). Nouze naučila Dalibora housti. Naše řeč, 28(8), 180–184.
Szpunar, M. (2023). Gwiazda, idol czy celebryta? Hiperobecność muzyków popkulturowych. Transformacje, 1(116), 129–142. https://www.magdalenaszpunar.com/_publikacje/2023/Gwiazda_Szpunar.pdf (dostęp: 02.12.2025 r.).
Škápíková, J., Petáková, H., Moravec, D. (2014). Kouká jako babinskej. https://dvojka.rozhlas.cz/kouka-jako-babinskej-7602619 (dostęp: 03.01.2025 r.).
Tomanová, M. (2010). Názvy českých piv. Praca dyplomowa. https://dspace.cuni.cz/bitstream/handle/20.500.11956/32218/DPTX_2010_1_11410_0_76654_90434.pdf (dostęp: 26.01.2025 r.).
Vico, G. (1966). Nauka nowa (tłum. T. Jakubowicz). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Veliká, A. (2011). Hrdina evropské lidové pohádky. Analýza textů z českých zemí, Slovenska, Německa a Rakouska s hlavní postavou Jan/Honza/Hans. Disertační práce. Brno: FF MU.
Votruba, A. (2009). Václav Babinský – život loupežníka a loupežnická legenda. Praha: Libri.
Zabłocki, M. (2019). To nie jest raj. Szkice o współczesnych Czechach. Gliwice: Helion.
Źródła/Sources:
Čermák, F. (red.) (2009). Slovník české frazeologie a idiomatiky. T. I–IV. Praha: Leda.
Čeština 2.0 – Slovník, který tvoříte vy (cestina20.cz) (dostęp: 1–15.12.2025 r.).
Flajšhans, V. (2013). Česká přísloví. Sbírka přísloví, průpovědí a pořekadel lidu českého v Čechách, na Moravě a v Slezsku. Olomouc: Univerzita Palackého.
Havránek, B. (red.) (1960–1971). Slovník spisovného jazyka českého. T. I–IV. Praha: Academia.
Kdo je kdo na našich bankovkách. Česká národní banka. https://www.cnb.cz/cs/bankovky-a-mince/bankovky/kdo-je-kdo-na-nasich-bankovkach/ (dostęp: 03.01.2025 r.).
https://sjp.pwn.pl/slowniki/bohater.html (dostęp: 26.08.2025 r.).
https://wsjp.pl/haslo/podglad/49275/bohater (dostęp: 26.08.2025 r.).
Jirásek, A. (1989). Staré podania czeskie. Katowice: Wydawnictwo Śląsk.
Ježková, A., Fučíková, R. (2010). Staré pověsti české a moravské. Praha: Albatros.
Müllerová, A. (2010). Velká kniha přísloví. Praha: Plot.
Největší Čech – iVysílání | Česká televize (ceskatelevize.cz) (dostęp: 12.08.2024 r.).
Orłoś, T. Z., Hornik, J. (1996). Czesko-polski słownik skrzydlatych słów. Kraków: UNIVERSITAS.
Sedláček, A. (1898). Sbírka pověstí historických lidu českého v Čechách, na Moravě i ve Slezsku. Praha: Ottovo nakladatelství. https://ndk.cz/view/uuid:a5c680c0-00a0-11dd-8e82-000d606f5dc6 (dostęp: 02.12.2025 r.).
Zaorálek, J. (2001). Lidová rčení. Praha: Academia.